Yeni sayı için makale kabulü başladı
BURANA - Türkoloji Araştırmaları Dergisi
e‑ISSN 2980-2873 Açık Erişim · CC BY 4.0
Cilt 2 · Sayı 1 · 2024 Tem 2, 2024 Makaleler

Irak-ı Acem Türkleri Üzerine Bir Bibliyografya Denemesi

EG
Ehsan Ghasemkhani Sorumlu e.ghasemkhani@gmail.com Iran, Islamic Republic of
Sayfalar31-58 YayımTem 2, 2024 LisansAçık Erişim
PDF (English)
Cilt 2 Sayı 1 (2024)
VOL 2 · NO 1 · 2024 Sayıyı görüntüle

Özet

Selçuklu Devleti döneminde İran’ın orta bölgesi “Irak-ı Acem” bölgesi olarak biliniyordu. Pehlevi yönetiminin başlangıcına kadar bu unvanı koruyan bu bölge, tarih boyunca her zaman İran’ın en önemli coğrafi bölgelerinden biri olarak kabul edilmiştir. İran’ın mevcut illeri arasında 14 il, farklı tarihsel dönemlerde tamamen veya kısmen Irak-ı Acem topraklarında bulunuyordu. Türklerin bu bölgeye yerleşme tarihi Gazneliler dönemine kadar uzanmaktadır ve o tarihten bu yana Türk asıllı yönetimler Rey, İsfahan, Kazvin, Hemedan gibi bu bölgenin önemli şehirlerini kendilerine başkent olarak seçmişlerdir ve Türkler her zaman bu bölgenin ana sakinlerinden biri olmuşlardır. İran Türklerinin bibliyografyası üzerine çeşitli çalışmalar yapılmış olmasına rağmen, deliller söz konusu bölgenin araştırmacılar tarafından ihmal edildiğini göstermektedir. Öte yandan mevcut araştırmada gösterdiği gibi İran’ın orta bölgesi Türk kültürü, dili ve edebiyatı açısından oldukça zengindir. Bu araştırmada antropoloji, tarih, dil bilimi ve edebiyat alanlarında makale (121 vaka), kitap (260 vaka) ve tez (46 vaka) şeklinde toplam 427 eser tanıtılmıştır. Genel olarak, yayınlanan eser sayısına göre incelenen iller ve bölgeler üç kategoriye ayrılabilir: Güçlü (Hemedan, Merkezi ve Kazvin illerinin yanı sıra Halacistan bölgesi), orta (Kum ve Kermanşah illeri) ve zayıf (Kürdistan, Çaharmahal ve Bahtiyari, Tahran, Alborz, İsfahan, Luristan ve İlam illeri). İran’ın orta bölgesindeki toplumsal değişimlerin hızı ve Türk dili ve kültürünün kırılganlığı göz önüne alındığında, Türkoloji perspektifinden uzmanlaşmış çalışmaların yapılması oldukça gerekli görünmektedir. Orta İran Türklerinin pek çok Türkolog tarafından bilinmemesi nedeniyle bu coğrafyada sistematik çalışmalar yapılması bilim dünyası için parlak başarılara imza atabilir.

Referanslar

  1. Ahmadvand, A. (2020). Bazshansi-ye tarikhi-ye mana va mahdude-ye estelah-e Eraq-e Ajam (ta payan-e dore-ye Ilkhanian). Pazhuheshname-ye Tarikhha-ye Mahalli-ye Iran, (17), 29-44. DOI: 10.30473/lhst.2021.7560
  2. Alilou, S. and Nurollahi, A. (2023). Zarrabkhaneha-ye Jebal ya Pahle dar dore-ye pasa-Sasani. Faslname-ye Motaleat-e Ilamshenasi, (27), 1-67.
  3. Bayat, S. H. (2008). Sibi miyan-e do ayene (negahi be tarikh-e Torkan va adabiyat-e Torki dar Iran be bahane-ye chap-e jeld-e nakhost-e divan-e Hakim Tilim Khan-e Savei). A. Amiri (Red.). Yadname-ye Hakim Tilim Khan (məqalələr və mərasimlər) (p. 162-224). Qom: Daftar-e Nashr-e Navid-e Eslam.
  4. Bayhaqi, A. (1977). Tarikh-e bayhaqi. Daneshgah-e Ferdowsi Mashhad.
  5. Bicbabaei, B. (2012a). İran Türkolojisi üzerine bir bibliyografya denemesi: tezler. Modern Türklük Araştırmaları Dergisi, (2), 119-143. DOI: 10.1501/MTAD.9.2012.2.17
  6. Bicbabaei, B. (2012b). İran Türkolojisi üzerine bir bibliyografya denemesi: kitaplar. Modern Türklük Araştırmaları Dergisi, (4), 185-197. DOI: 10.1501/MTAD.9.2012.4.44
  7. Dolati Darabadi, M. (2021). İran Türk lehçeleri üzerine bir bibliyografya denemesi. Uluslararası Türk Lehçe Araştırmaları Dergisi, (1), 204-228. DOI: 10.30563/turklad.899333
  8. Ibn al-Athir. (1992). Tarikh-e kamel 2. (A. Halat Translated.). Moassese-ye Matbuati-ye Elmi.
  9. Ibn Khaldun. (1989). Tarikh-e Ibn-e Khaldun (al-Ebar). Motaleat va Tahghighat-e Farhangi.
  10. Kamali, A. (1982). Mehdi Montəzer. Varlıq, (41-42), 81-87.
  11. Kamali, A. (1983). Dərgəzinli Molla Əhməd. Varlıq, (51-52), 78-87.
  12. Kamali, A. (1986). Kosər. Varlıq, )88-89-90(, 75-83.
  13. Kiepert, H. (1883). Nouvelle carte generale des provinces asiatiques de L’empire Ottoman. Dietrich Reimer.
  14. Lestrange G. (1998). Joghrafiya-ye tarikhi-ye sarzaminha-ye khelafat-e sharghi. (M. Erfan Translated.). Elmi va Farhangi.
  15. Momeni, M., Kajbaf, A. A. and Allahyari, F. (2013). Mahiyyat-e Torkamanan-e Araqi va rabete-ye anan ba Torkamanan-e Saljughi. Pazhuheshha-ye Tarikhi, (2), 19-36.
  16. Motavali, A., Jiriyaei, M. and Hasanbeigi, M. (2023). Negahi be faaliyatha-ye ejtemai va farhangi-ye tojjar-e Soltanabad az Mashrute ta payan-e Pahlavi-ye avval. Ganjine-ye Asnad, (2), 60-87. DOI: 10.22108/JHR.2018.106517.1228
  17. Nehchiri, A. (1991). Joghrafiya-ye tarikhi-ye shahrha. Entesharat-e Madrese.
  18. Shamil, A. (2011, Aralık 22-24). Orta İran Türkçesinin ortak dil özellikleri [Sözlü Sunum]. IV. Uluslararası Dünya Dili Türkçe Sempozyumu, Muğla Üniversitesi.
  19. Sharafi Safa, H. and Changizi Ardahaei, E. (2020). Joghrafiya-ye tarikhi-ye A’lam dar dore-ye Eslami (az aghaz ta zohur-e Ilkhanan). Pazhuheshname-ye Tarikhha-ye Mahalli-ye Iran, (16), 45-60. DOI: https://doi.org/10.30473/lhst.2020.7047
  20. URL-1: Encyclopædia Iranica. Retrieved on 23 May 2024 from https://www.iranicaonline.org/articles/jebal
  21. URL-2: Geographicus. Retrieved on 22 May 2024 from https://www.geographicus.com/P/AntiqueMap/RegnumPersicum-ottens-1730
  22. Vakili Tabrizi, R. (2016). Tarikh-e Araq (Soltanabad-e Araq, Arak). Ayandegan.

Lisans

CCBY 4.0
Creative Commons Atıf 4.0 Uluslararası

Bu çalışma açık lisanslıdır — yazarlara ve dergiye atıfla serbestçe paylaşıp uyarlayabilirsiniz. Lisans koşullarını incele ↗

§ 06 — İlgili

Dergideki benzer makaleler

Bu dergide yayımlanan ilgili hakemli çalışmalar.
Tüm sayılar